شب رفتنت آرزو می کنم…!(اشعار فرزاد حسنی)

شب رفتنت آرزو می کنم…!

به امشب به تقدیر من عشق تو

به حالی که بی من، تو داری قسم

به عنوان روزی که بردی منو

به حسی که گفتی میایی قسم

به دل خواهی اولین دلهره

به گاهی که با من نبودی قسم

جدا می شی و می رود خاطره

ولی شک نکن من به تو می رسم

نشد تا تو هستی من عاشق بشم

نشد قلب ما عشقو باور کنه

شب رفتنت آرزو می کنم

خدا وقت دوریتو کمتر کنه

به چشمای تو قبل هر گریه ای

قسم می خورم یاد تو با منه

قسم می خورم بغض این انتظار

یه روزی تو آغوشمون بشکنه

دردهای من
جامه نیستند
تا زتن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته سخن در آورم
نعره نیستند
تا زنای جان برآورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل درد مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه شناسنامه هایشان
درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده سرودنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟
این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه لجوج

من اگـر گـم شـده ام


تـو اگـر خستـه شـدی


در پس پـرده ء اشـک مـن و تـو


مـأمـن گـرم خـداست



او همیـن جـاست


کنـار مـن و تـو


سـال ها منتظـر اسـت



تـا بسویش بدویـم از سـر شـوق


تـا صـدایش بزنیـم از سـر عجـز



و بفهمیـم کـه او



مونس واقعـی خلـوت مـاست...

جاي خالي " تـو " را با عروسکي پر مي کنم
همانند توست
مرا " دوست ندارد
دلش برايم تنگ نمي شود"
احساس ندارد !
اما هر چه هست " دل شـکـســتـن " بلد نيست ...!

من از گذشته ها گذشته ام!

آنقدر مرا از رفتنم نترسان

هراسانم و درگیر احساسات

اعتماد ها کردم و شکست هاخوردم

در خود ماندم و دردم را پنهان کردم

امـــــــــــــــا شاید صلاح این بود

دلم گرفته از چشمات

بغضم شکست از گریه هات

دلـــــــــــــــم تنگــــــــ شده..حتـــــی بـــــــرای اوج غرورت..

برای خندیدنت..سکـــــوتتــــــــــ..دیوونگی هات

ولــــــــــــــــــــــــــــــــــــے دیگر شکست تاگوسیے!!!!

نمیدونم کی از یادم میریــ 

  تورا گم میکنم هر روز و پیدا میکنم هر شب

 بدین سان خواب هارا با تو زیبا میکنم هرشب

 مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی جانا

 چگونه با غرور خود مدارا میکنم هر شب

 تمام سایه ها را می کشم در روزن مهتاب

 حضورم را از چشم خلق حاشا میکنم هر شب

 دلم فریاد میخواهد ولی در گوشه ای تنها

 چه بی آزار با دیوار نجوا میکنم هر شب

 کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی؟

 که من این واژه را تا صبح معنا میکنم هر شب

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

آنکه اینجا در زیر این سنگ هم آغوش با خاک شده

عاشقی دل خسته بود

عاشقی که عشقش را هیچ گاه فراموش نکرد

عاشقی که عاشق او بود...

بنویسید بعد از مرگم روی سنگ

آن که خاک را نقاب چهره اش کرده

عاشق کسی بود که او را از بحر غم نجات داده

و فرشته ی نجاتش تنها او را یک دوست می دید نه یک معشوق...